Nederland - Utrecht 15-10-08

Intussen ben ik in Nederland aangekomen en probeer weer 'in het ritme' te komen. Midden Amerika kent 8 uur tijdsverschil met Nederland, dus de dag is nacht en de nacht is dag. De ene keer gaat deze overstap makkelijker dan de andere keer. Vanacht om 5 uur zat ik aan een kop thee, dus het wil nog niet helemaal lukken ;)



De tas heb ik weten uit te pakken, de was heb ik dit keer zelf gedaan :( en de souveniers staan als stille getuigen uitgestald op de tafel in de woonkamer ... Zwijgend zit ik voor me uit te staren. De bedelende mensen heb ik achter me gelaten en het zwervende plastic vaarwel gezegd. Ik beschikte over de middelen om, in minder dan 20 uur, naar de andere kant van de wereld te komen. Middelen waarvan de gemiddelde Latino geen benul heeft hoe het functioneert en hun voorstellingsvermogen te buiten gaat. Op weg naar een wereld, waar (naar men zegt) een 'crisis' heerst van geld (dat naar het nú blijkt grotendeels nooit heeft bestaan (?!)). Op weg naar een wereld, waar je een 'milieu vriendelijke promotiesticker' op je deur kunt plakken, indien je 100% atoomenergie gebruikt (?!). Op weg naar een wereld, waar het merendeel van de inwoners 's ochtends de wekker zet, om hun auto vervolgens aan te sluiten in een heeeele lange rij met andere wachtende auto's (?!). Op weg naar een wereld, waar niemand meer vreemd op lijkt te kijken van het stelen van een fiets en waar je via internet een melding van het feit kunt doen, zodat je enkele weken later gratis (indien verzekerd) een nieuwe fiets 'ter jat' kunt aanbieden ?! Op weg naar een wereld, waar een groot deel van (de werkende mens) 's avonds, in hetzelfde park (?!), rondjes achter elkaar aanrent. Op weg naar een wereld waar, in één van grootste steden van Nederland, je hond gewoon op de stoep (voor de deur van de buren) mag poepen (?!).



Tja, over 'struisvogelpolitiek' gesproken ..... (zie eerder bericht)

Costa Rica San Jose - USA Miami - Nederland Amsterdam 14 & 15-10-08

Op weg naar het vliegveld in San Jose, vervolgens een tussenlanding in Miami (met een VRESELIJKE DOUANE procedure) en eindbestemming Amsterdam!

In Miami is wederom iedere huidplooi goedgekeurd en mocht ik na een persoonlijke (1 op 1) fouillatie in het vliegtuig naar Amsterdam stappen. Daar ben ik woensdag 15 oktober om 10.20 uur 's ochtends geland op Schiphol.

Bedankt voor het bezoeken van mijn site en het geven van de leuke reacties!

Nogmaals wil ik de mensen bedanken, die zich tijdens mijn verblijf in Midden Amerika, "uit de naad hebben gewerkt" om deze site te bewerken, te vertalen en continue in de lucht te houden!

Binnenkort meer op: http://www.showyourworld.eu/ :)

Costa Rica - San Jose 12 & 13-10-08

Intussen ben ik aangekomen in San Jose (hoofdstad CR). De terugreis met de Ticabus ging voorspoedig. De procedure was wederom anders als alle andere keren ervoor! (pfff) De grensovergang Nicaragua - Costa Rica is langzaam maar zeker veranderd in één grote modderpoel. Er ligt één asfaltweg van land naar land, maar hier wordt geen onderhoud aan gepleegd en de overgang bestaat dan ook uit hoofdzakelijk uit gaten in de weg gevuld met water ...... Verder heeft ook Midden Amerika (helaas) kennis gemaakt met het ´plastic´ tijdperk en alles wat je koopt wordt in een plasticzakje gedaan (ook een flesje/ blikje cola). Bij drinken krijg je standaard een plastic rietje cadeau. In Midden Amerika is eten op straat (halen) heel gewoon. Het eten dat je koopt, wordt verpakt in ....... (jawel) plastic, of tegenwoordig in piepschuim bakjes (zodat het eten langer warm blijft). Het begint te komen in CR en Panama, om het vuilnis in een prullenbak te deponeren. Maar je kunt eigenlijk wel stellen, dat de huidige Latino hier niet mee is opgegroeid. Dus vuilnis gooi je op de grond, je kunt je wellicht voorstellen hoe zo´n grensovergang er uit moet zien (als iedereen zijn vuilnis op de grond gooit!). In Costa Rica en Panama zie je laatste jaren schoonmaakacties, om het vuil de baas te blijven en de toerist zo tevreden te stellen. De straten van Midden Amerika zijn niet schoon te noemen. Intussen vraagt de gemeente van Managua zich af, waar men het geld vandaan moet halen om het oppervlakte water schoon te maken. Openbare waterpartijen in de hoofdstad drijven vol met plastic en afval. Een duidelijk voorbeeld van ´kip - ei verhaal´ of struisvogel politiek; men struikelt over vuil en begint met opruimen, maar men steekt geen energie in het verhelpen van de oorzaak .... (het deponeren van vuil in het openbaar).

Vandaag was het de laatste aankopen doen en de tas nogmaals opnieuw inpakken. Het was een ´race´ tegen de klok. Intussen bouw je tóch een heel netwerk aan mensen op en die moeten natuurlijk allemaal gedag gezegd worden. Kerstliedjes kan ik niet meer horen, want de kerstverkoop is hier intussen in VOLLE gang en daar hoort natuurlijk kerstmuziek bij (het is begin Oktober!). Vanmiddag een detaillist bezocht, die veel weg had van een HEMA maar dan in Costa Rica :) Prijzen in de winkel zijn vrijwel gelijk aan die in Europa maar dan in Dollars, voor mij als Europeaan dus wel iets goedkoper, maar voor een Tica moet het onbetaalbaar zijn! Een pak A4 papier kost 5 dollar! Speelgoed voor kinderen (lego, barbie, etc) heeft dezelfde prijs als in Nederland. Vanmiddag een houten handgemaakte stoel gekocht (voor thuis ;)), ik had de stoel eind augustus al gezien en toen gereserveerd. In deze enkele weken was de stoel 50% in prijs gestegen! De mevrouw van de verkoop verklaarde de prijzen te hebben verhoogd, omdat alles tóch wel erg duur wordt ;) De man achter de balie in het hotel verklaarde gisteren dat het minder druk is dan voorheen, maar dat de toerist zich naar andere leukere plaatsen in CR begeeft. Ik denk dat dit laatste niet het geval is en dat Midden Amerika kennis maakt met een terugloop in het toerisme. Ik vraag me af of de economie van CR sterk genoeg is om dit op te kunnen vangen. Het boekje ´aan het einde van de regenboog in CR´ vertelt het wel en wee van CR in de jaren ´80. De toekomst van CR was toen niet bijzonder rooskleurig te noemen en men ´keek op´ naar Nicaragua, dat overeind werd gehouden door subsidies vanuit Nederland (!). De grenszone tussen Nicaragua en CR was toen absoluut verboden gebied. Intussen is de situatie omgekeerd en heeft CR zich in een tijd van 20 á 30 jaar uit een diep dal weten te werken. Deels het gevolg van politiek bestuur, maar zeker ook ´het pakken van het moment´ en profiteren van tegenslag in omringende landen destijds. Tóch is de economie van Panama sterker, dan die van CR (vlg CR is dit niet zo ;)) en ik ben benieuwd, gezien de geschiedenis van CR, waar Nicaragua over 20 jaar staat. Want het blijkt maar weer, een balletje kan raar rollen ....

Nicaragua - Corn Iland (Isla de Maiz) 10 & 11-10-08

Een groet vanaf ´Corn Iland´ of ook wel ´Isla de Maiz´; het Nicaraguaanse eiland, dat op TV is geweest, waar een stel uit Nederland een hotel is begonnen. ¨Tijd om eens een kijkje te gaan nemen ;)¨ Het eiland is alleen per boot of vliegtuig te bereiken. In 1998 ben ik per boot naar het eiland gereisd, maar dit was niet écht voor herhaling vatbaar. Destijds ben ik ook terug gevlogen, omdat de boottocht mij nogal zeeziek maakte. Een niet zeewaardig diesel-bootje gaat de volle zee op en doet er meer dan een halve dag over om het eiland te bereiken. Vandaar de keuze voor het vliegtuig.

Het aantal hotels en huisjes op het eiland is uitgebreid. Verder viel op dat het eiland een asfaltweg rondom heeft gekregen. De eerste helft van de weg is zo´n 6 jaar geleden aangelegd en de 2e helft is zo´n 3 jaar geleden afgerond. Vorig jaar in deze periode wisten veel toeristen het eiland te vinden. Nu klaagt een taxi chauffeur, waar die verdraaide toeristen tóch blijven. Het eerste taxibedrijfje blijket al over de kop te zijn gegaan, ivm gebrek aan inkomsten. Er wordt hier ´Mosqito´gesproken (mengeling van Engels en Spaans, dat op z´n Amerikaans wordt weggekauwd), kortom niet te volgen. Een schitterend mooi eiland, om een paar dagen te verblijven, maar dan heb je het ook wel weer gezien. Op zich logisch, dat het toerisme hier op zich laat wachten. Het eiland is immers moeilijk bereikbaar en ivm de hoge brandstofprijzen ben je een hoop geld kwijt, voordat je het eiland uberhaupt hebt bereikt. De prijzen op het eiland vind ik aan de hoge kant, zeker voor een land als Nicaragua zijn de prijzen hoog te noemen.

Het was heerlijk om het eiland na 10 jaar weer te bezoeken en even weg te zijn van alle drukte van de stad en de beslommeringen van het reizen achter me te laten. Voor een nacht ben ik neergestreken in (jawel! :)) ´Hotel Beach View´; dus wederom uitzicht op VOLLE zee! Je wordt hier gewekt door het slaan van de golven en het krijsen van vogels in de lucht. ´s Ochtends heb ik geprobeerd het eiland rond te lopen over het strand (dat leverde een nog iets bruinere tint op ;)) en ´s middags om 15h zat ik terug in het vliegtuig naar Managua, om vervolgens de Ticabus naar San Jose (CR) te nemen. Even zat ik met het zweet in de handen in het vliegtuig. Nog maar net opgestegen, had ik het gevoel dat vliegtuig aan het dalen was, op zich vreemd want het is een vlucht van zo´n 5 kwartier naar Managua. Maar jawel, het toestel ging tóch écht landen en zette voet aan de grond in ´Bluefields´; de toeristische kuststreek van Nicaragua!!! ¨Ik zit toch niet in een verkeerd toestel?¨ dacht ik even en begon allerlei senarios te bedenken, om op een andere manier zo snel mogelijk in Managua te kunnen komen. Maar gelukkig bleek het om een transfervlucht te gaan ...... (pfff).

Bij aankomst op het Internationale vliegveld van Nicaragua nog een kleine druk op een taxichauffeur uit moeten oefenen, om me tóch écht op de gevraagde lokatie af te zetten (Ticahotel). Want hij wist natuuuurlijk veeeeel betere plekjes ......... Maar uiteindelijk tóch in het Ticahotel beland en overnacht. Om 6h zondagochtend zat ik in de bus met eindbestemming: San Jose, daar wacht intussen mijn vliegtuig. Dinsdagmiddag (lokale tijd) vlieg ik volgens plan terug naar Nederland.

Nicaragua - Chinandega 8 & 9-10-08

Vandaag vanuit Esteli via Leon naar Chinadega gereisd. De weg tussen Esteli en Leon is bar slecht, deze weg was al slecht in 1997 en sindsdien is er géén onderhoud gepleegd. Je kunt je wellicht voorstellen, dat de regetijd geen goed doet aan de berijdbaarheid van deze weg. Ik heb er uiteindelijk zo´n 7,5 uur over gedaan, om Chinandega te bereiken en kwam in het donker bij de familie Grootjen - Pastora aan.

Maar de ontvangst was wederom SUPER in Chinandega! Zoals verteld (zie eerder bericht) is de familie Grootjen definitief naar Nicaragua verhuisd. De container met meubelen uit NL was intussen aangekomen en dus ook de BANK! En dat was dus ff heerlijk neerploffen in zo´n Nederlands bankstel, na weken te hebben rondgelopen met 20 kilo op je rug! Rob en Alica hebben me uitgenodigd om een hapje te gaan eten in een restaurantje in de buurt. En na de heerlijke kip en een biertje was het reisleed al weer snel vergeten ;)

De volgende dag samen met Rob nog het ea uit de container gehaald, een ticket gekocht voor de busreis naar San Jose en vervolgens een bezoekje gebracht aan het havenplaatsje ´Corinto´ nabij Chinandega. Rob heeft in Corinto destijds Alicia leren kennen, dus dat was oude verhalen ophalen, onder het genot van een aantal biertjes op het strand van Corinto met uitzicht op zee :) ´s Avonds (na een zoektocht en prijsvergelijk op Internet) heb ik besloten de volgende dag niet naar San Jose, maar naar Corn Iland in Nicaragua te vliegen! Echt TOP dat de familie Grootjen de volgende ochtend om 04.30 uur (!!!) is opgestaan, zodat ik tijdig mijn busticket kon inruilen en mijn geld retour kreeg en ´s middags in het vliegtuig naar Corn Iland zat!

Iedereen in Chinadega heel erg bedankt voor de gastvrijheid en Robert succes met de eerste Spaanse examens volgende week ... ;)

Nicaragua - Esteli 04-10 t/m 07-10-2008

Op zaterdag kom ik aan in Esteli, vervolgens zal ik een bezoekje brengen aan Chinandega in Nicaragua. Het rondje ´afscheid nemen´ is begonnen, over een week zit ik in het vliegtuig op weg naar Nederland. Ik ben nog steeds erg beroerd/ verkouden, veroorzaakt door die verdraaide bus! Het weer/ klimaat is veranderd. Het is meer gaan regen en de temperatuur is lager (20 graden). Ik heb het koud en loop met een winterblouse aan (lange mouwen).

Sommige dorpjes in de bergen, rondom Esteli, worden geevacueerd, omdat de omstandigheden (veroorzaakt door de hevige regenval) het niet langer toe laten er voorlopig te wonen/ verblijven.

Costa Rica - Nicaragua / San Jose - Managua 03-10-08

Eenmaal aangekomen in San Jose, de hoofdstad van CR, ben ik met de taxi direct naar de standplaats van de Ticabus gegaan. En heb een kaartje voor Nicaragua (Managua) voor de volgende dag (03 oktober) gekocht. De bus vertrok om 7.30 uur en dient dan rond 16h aan te komen in Managua. De laatste jaren is het passeren van de grensovergangen in Midden Amerika veel verbeterd, maar er blijft een kans bestaan dat het óók nog wel eens anders loopt. En ja, tot nu toe ging het passeren van de grenzen eigenlijk heel voorspoedig.

Eenmaal aangekomen bij de grens Costa Rica - Nicaragua, die ik zo´n maand geleden dus ook al gepasseerd was, werd al snel duidelijk dat het dikke ´chaos´ was. Lange rijen met vrachtwagens en een massa van mensen en baggage. De chaufeur van de Tica bus adviseerde de passagiers om lopend de grens over te gaan, dit zou sneller gaan omdat we zo langs de rij met vrachtwagens konden lopen en alvast een stempel konden regelen. In de tussentijd kon hij de Ticabus de grens over rijden. Zo gezegd zo gedaan. Na een ´uurtje´ had iedereen de ´exit´ stempel in het paspoort staan en konden we plaats nemen in de bus, die intussen het grenshuisje van CR was gepasseerd. Nu zouden we doorrijden naar het grenshuisje van Nicaragua; daar een stempel en tascontrole krijgen en dan konden we koersen richting Managua. Zo ging het immers altijd ......

Onze paspoorten worden verzameld/ ingenomen, zodat collectief kan worden gestempeld (en niet iederen apart in de rij hoeft om Nicaragua binnen te gaan). De bus rijdt richting Nicaragua en de slagboom is ..... gesloten. Op dit moment is het 11.30 uur en de bus wordt omgeleid naar een afgezet gedeelte van het douane gebied. Daar staat een andere Tica bus opgesteld, alle passagiers zitten naast de bus en de baggage ligt op de grond, de luiken van de bus staan open. Er loopt voldoende politie rond om een gevangenis in NL mee te kunnen beveiligen. De bus chauffeurs (zoals je weet, altijd min. 2 man personeel op één bus :)) stappen uit en doen een poging een vriendschappelijk gesprek met het opperhoofd van de politiemacht aan te gaan. Het wordt al snel duidelijk en het is aan de gezichten van de politiemensen af te lezen dat deze ´tactiek´ niet zal gaan lukken ..... Intussen blijft het ´onrustig´ rondom de andere bus, er komen enkele politiemachten bij en er verdwijnen enkele leden van het korps. Her en der zie ik iemand met schroevedraaiers rondlopen, etc. De tijd verstrijkt en voor je het weet zit je een uur in een bus, waarin de airco op volle toeren draait. Gelukkig had ik en zitplaats RECHT ONDER de ventilatieroosters en voelde me intussen een ´bevroren pinquin op het droge´. Meerdere passagiers zetten het op een klagen en probeerden de glazen veiligheidsdeur, tussen de chauffeur en de passagiers, te openen. Deze actie werd door het opperhoofd der politie de kop ingedrukt en er werd verzocht rustig te blijven en ons niet met de zaak te bemoeien. Die Nederlander kon het natuurlijk niet laten tóch nog ff te vragen of de airco uit kon (Ik durf het bijna niet te vragen, maar ehhh ...... :)) En tja, als je het koud hebt dan zet je gewoon de ramen open was het antwoord. Langzaam maar zeker gingen de gezichten van de chauffeurs van de Tica bus iets minder vrolijk staan. Lang verhaal kort, na 2 uur werd besloten dat ook onze bus LEEG moest! De passagiers van de andere bus waren intussen inclusief baggage (te voet) vertrokken. De baggageluiken gingen open en stuk voor stuk werden de tassen uit het ruim op de parkeerplaats gelegd.

Een politieman liep in de bus van achter naar voor en verzocht de passagiers bij hun tas op de parkeerplaats te gaan staan. Stuk voor stuk werden de tassen geopend, dus ook mijn rugzak van 20.5kg. Na het opnieuw inpakken van je tas, konden we vervolgens te voet naar de Nicaraguaanse douanepost lopen, want de bus werd in beslag genomen voor "nader onderzoek". Intussen was het 13h geweest en werd mij duidelijk dat het wel eens een heeeele lange dag kon gaan worden. Daar stond ik met alle andere passagiers op een rijtje op een stuk "niemandsgebied" (ZONDER paspoort) te wachten op wat komen ging. Via via kwam ik erachter dat in de andere Ticabus drugs was gevonden (op een verborgen plek in de bus!). Dit veroorzaakte wat comotie; want je reist met een Ticabus, om verzekerd te zijn van veiligheid en hoe kan het dat er drugs verborgen zit in een bus van een maatschappij als de "Ticabus" ??? Tja, en dan ga je op zoek naar eten (de laatste maaltijd (ontbijt) was om 06.00h in het hotel geweest) en een wc. Wie gaat er op je rugzak letten op het moment dat jij naar de wc bent, etc.

De chauffeurs van de Ticabus druipen af, want zij hebben ook geen antwoord op het mogelijke vervolg. ´Onze´ bus wordt nader onderzocht en daar is het wachten op! De passagiers van de andere bus worden intussen opgehaald met een transferbus, om de reis voort te kunnen zetten. En dan is het wachten ..... en wachten ... en wachten .....en wachten. Er is geen optie om te voet de grens over te lopen en aan de andere kant een lokale bus te nemen, omdat ik nog altijd niet mijn paspoort terug heb. In de groep met passagiers zitten ook baby´s en kleine kinderen. Je kunt je voorstellen dat het na 7 uur wachten, in de open lucht, een lastige zaak is om hen stil te houden. Rond 17.30h wordt het donker en intussen is me duidelijk dat we inderdaad wachten op het vrijgeven van de bus. Rond 20.00h ontvangen we het bericht dat de bus mag rijden! zo´n 100 meter verder is de Douane van Nicaragua, waar het spectakel wederom opnieuw begint (uit de bus, tas controle, paspoort ophalen, buscontrole, etc.). Wederom de visitatieklok mbt de tascontrole (zie eerder bericht) en ook dit keer had ik ROOD! Dus wederom tas openen, inspectie, verklaren wat er in de diverse plastic tasjes zit en tas opnieuw inpakken ..... :(

Rond 21.30 uur is het dan zover en kan de bus koers zetten richting Managua. Daar komen we na middernacht aan. Ik heb een behoorlijke verkoudheid opgelopen (neus zit dicht en flink hoesten). Ik boek een kamer in het ticahotel. Bij de receptie, opzoek naar het ´doordrukvelltje´ van mijn busticket (want dat heb je écht nodig voor het krijgen van een kamer (pffff)). En dat er wellicht nog passagiers waren, die zouden willen eten? Daaraan had even niemand gedacht ..... ;)

Costa Rica - Cahuita 29-09-08 t/m 02-10-08

DE REIZIGER HAD PAUZE!

Even bijkomen van het reizen per bus en het zoeken naar hotels! Van de afgelopen 48 uur heb ik zo´n 20 uur in een bus doorgebracht. De luchtvochtigheid is op dit moment (gemeten en naar beneden afgerond) 95%. Dus even een time-out. Ik ben in Cahuita, de Caribien van Costa Rica, zo´n 4 uur rijden met de bus vanaf San Jose (de hoofdstad van CR). Uitzicht op de zee en biertje in de hand :)

Uiteindelijk zou ik hier maar een paar dagen blijven, om vervolgen via San Jose terug te reizen naar Managua. Maar ja, zoals al eerder aangegeven; hier valt niet te plannen! Het hotel in Cahuita is een vaste standplaats voor me. Al liggend in een hangmat vertelde de eigenaar van het hotel over de souveniers (handicraft) waar dit gebied om bekend staat. En tja, iemand die ´verslaafd´ is aan souveniers moet zo´n dorpje dan tóch bezocht hebben? Ik zou de volgende dag de bus vroeg nemen naar het dorpje, waar de handgemaakte producten te zien zouden zijn, zodat ik ´tijdig´ de bus naar San Jose zou halen. De avond ervoor alvast de kamer betaald en de tas ingepakt, zodat ik direct de bus naared hoofdstad San Jose kon halen. Lees: KON halen. De souveniers in het dorpje bleken een ´misser´; ´laag zeizoen´ dus geen productie :( De weg erheen van 20km, bleek in niet minder dan 1,5 uur af te leggen en eenmaal terug in Cahuita zat er niets anders op om wederom een kamer te boeken in het hotel! De bus naar San Jose had ik dus de volgende ochtend!

Costa Rica - San Jose 28-09-08

Ik ben uiteindelijk weer voor een nachtje in San Jose beland. Dit keer ben ik niet met de Tica-bus maar met ´Tracopa´ - Transfer Costa Rica Panama - naar San Jose gekomen. Een lijndienst direct van San Vito -Zuid CR- naar San Jose. Een rit van zo´n 7,5 uur met de bus. Echter een directe lijndienst kan ook als lokaal transport dienen, ben ik nu achter. Onderweg worden her en der passanten opgepikt, die staand in het gangpad, een eindje de berg mee af rijden. En tja, er passen heel wat mensen in een gangpad van een bus. Zelf had ik vooraf geen ticket gekocht, omdat ik eigenlijk een dag in het Nationaal Park wilde zijn. Uiteindelijk tóch besloten mijn reis voort te zetten en het park te laten voor wat het is. Om 7 uur ´s ochtends stond ik op de stoep van de busterminal, maar de bus van 7.30h zat al vol! De man achter het loket adviseerde mij om te wachten tot 7.30h, er passen immers altijd wel wat meer mensen in een bus! En niet altijd iedereen, met een gekocht kaartje, komt opdagen. En dat was dus ook zo. Uiteindelijk had ik een plekje in de bus naar San Jose.

Het taxi drama -zie eerder bericht- leek zich even te herhalen. Maar na het vorige incident, probeer ik scherp te zijn op een taxi chauffeur, zo ook op deze man. Ik kon hem niet ´ontlopen´, al probeerde ik het wel. Uiteindelijk heb ik duidelijk aangegeven, waar ik in San Jose heen wilde en dat ik in dat hotel had gereserveerd. Oke, zei de man dan breng ik je naar Hotel ´X´ !!!! Intussen liep ik door en zei tegen de man dat ik gereserveerd had in een ander hotel en niet in het hotel dat hij voorstelde. De man zei, dat mensen die gereserveerd hadden, maar een andere taxi moesten nemen. Zo gezegd zo gedaan en ik ben keurig afgezet bij het gewenste Hotel en er is zelfs afgerekend met de taxi-meter!

Gisteren in de ´Wilson Tuinen´ -Zie bericht van gisteren- ben ik met de jongen van de kaartverkoop in dezelfde taxi terug gereden naar ´San Vito´. Hij woont in San Vito, zijn vader is Panamees en zijn moeder Tico. Ik vertelde hem, dat ik in Panama was geweest en meerdere keren in CR, maar dat er voor mijn gevoel tóch dingen aan het veranderen zijn in Midden Amerika. Als voorbeeld gaf ik de prijs, die we voor de taxi moesten betalen. De terugweg met 2 personen was goedkoper, dan de weg erheen voor slechts 1 persoon -ik zelf. Hij bevestigde deze ontwikkeling. Als voorbeeld gaf hij het gebruik van Engels en Spaans door elkaar heen en het hanteren van vooraf vast gestelde opgedreven prijzen. Ik gebruik een LonelyPlanet van Nov. 2007, maar vrijwel alle genoemde prijzen zijn op dit moment -zowel in Nicaragua, CR en Panama- VERDUBBELD. Op deze manier kan een toerist op een verkeerd spoor worden gezet, er worden immers twee talen door elkaar gebruikt. Stelt een toerist een vraag in het Engels, dan wordt er door de lokale mensen geantwoord in het Spaans en andersom. Kortom, de toerist zal nimmer begrepen willen worden en uiteindelijk worden de -te hoge- prijzen gehanteerd, die vooraf onderling zijn vastgesteld.

Mbt de toekomst heb ik hier zo mijn twijfels over. Bijv. het meerendeel van de hotels beweert -warm-water te hebben en vraagt hier een meerprijs voor. Maar eenmaal geboekt is er uberhaupt GEEN water. Hetzelfde geldt voor het gebruik van internet, telefoon, etc. ´Ach´, zei de jongen van de kaartverkoop, dan is er altijd wel weer een andere groep mensen op de wereld, die naar Midden Amerika komen. Sinds kort bezoeken veel Chinezen Midden Amerika, zij kopen alles wat los en vast zit en kijken niet naar wat het kost.

En zo gaat het hier, men leeft voor vandaag en niet ...... voor morgen, laat staan voor de toekomst!

Costa Rica - San Vito 27-09-08

Vandaag de oversteek gewaagd terug naar Costa Rica. Uiteindelijk was het reisdoel San Vito, dit ligt zuidelijk van Costa Rica tegen de grens met Panama aan. Het was nog een heel tour uit te vinden hoe de reis precies zou moeten gaan verlopen. San Vito kent een kleine grensovergang in de bergen, maar na wat Panamezen te hebben gesproken, werd mij niet duidelijk of deze overgang wel officieel was. Uiteindelijk toch voor de gebruikelijke overgang gekozen, die bekend staat als ´Chaos´ of te wel een van de meest gevreesde grensovergangen in Midden Amerika. ´Een mens lijdt het meest van hetgeen men vreest´, want het viel al met al reuze mee. Ik had de bus naar San Jose genomen, zodat ik er zeker van zou zijn goed de grens over te komen. De baggage is volledig besnuffeld door een hond, want de controle op smokkel van drugs is in Midden Amerika enorm.

Onderweg ben ik in het plaatsje ´Neily´(in CR) uitgestapt en overgestapt op een bus naar San Vito. Het laatste stuk is een tocht van enkele kilometers, maar duurt tóch nog twee uur! De gehele tocht gaat in de 2e versnelling, langzaam de berg op! In een bus van max. 50 personen kunnen er wel 150 :), ben ik intussen achter. Vanwege de hoge brandstof prijzen zijn enkele busdiensten geschrapt, dus als er een bus gaat dan zit deze ook ´stampvol´. San Vito ligt centraal tov Nationaal Park ´Amistad´ en ´De Wilson Botanische Tuinen´ (met de 2e grootste palmboom collectie ter wereld!). Gelukkig had ik een deel van het Nationaal Park ´Amistad´ in Panama bezocht, want de regentijd gooit ´roet in het eten´. Naar het blijkt is het moelijk om dit enorme park te bereiken, daar heb je een 4x4 taxi voor nodig (en daar heb ik intussen ervaring mee :) Zie eerder bericht Cerro Punta). Na aankomst in San Vito heb ik direct een taxi naar de wereldbekende Botanische tuinen genomen en uitgezocht wanneer de bus naar San Jose hier vertrekt. Verder staat Costa Rica in dit gebied op een ´laag pitje´, het is immers laag seizoen en ik heb nou niet écht het idee dat men op een verdwaalde toerist zit te wachten :( (Naar alle waarschijnlijkheid de keerzijde van een land dat in enkele maanden per jaar behoorlijk veel geld verdient met toerisme). Op dit moment ´mis´ ik Panama wel een beetje, maar eenmaal weer op het juiste spoor, ga ik ervan uit dat de ´heimwee´ van korte duur zal zijn! Het verschil tussen Panama en Costa Rica valt me nu duidelijk op. Panama, een land in opkomst, benut de kansen van het toerisme (en dat is voor een toerist aantrekkelijk). Costa Rica, groot geworden door het toerisme, gebruikt het toerisme/ toerist om meer geld te verdienen (en dat is voor een toerist niet altijd aantrekkelijk ... )

San Vito ligt overigens in het gebied waar het boekje ´Aan het einde van de Regenboog, in Costa Rica´ zich afspeelt! Omdat de weersomstandigheden in dit deel te veel mijn reisprogramma bepalen, heb ik besloten om langzaam maar zeker terug te reizen richting het Noorden van CR (San Jose). Morgen passeer ik ´Quepos´, de plaats waar ik in Augustus de reis begon.

Panama - ´Bouqete´ 25 en 26-09-08

Het was de bedoeling dat ik wat eerder terug zou keren naar Costa Rica, maar naar het blijkt groeit hier in ´Bouqete´ de beste koffie ter wereld! Koffie ´Ruiz´heeft in Amsterdam de eerste prijs behaald. Er is een rondleiding mogelijk op het bedrijf en de plantage´Le Ruiz´. Tja en dat kun je als ´koffieliefhebber´ tóch niet laten schieten? Dus reserveer ik een rondleiding bij Le Ruiz en sta de volgende ochtend om 9 uur op de stoep.

Voor een kwalitatief goede koffie komt heel wat kijken. De Europeanen (met name Nederlanders) weten eigenlijk het beste hoe ze de koffie drinken moeten. Velen (oa Italianen) denken dat een donkere koffieboon een betere koffie geeft. Dit is NIET zo. De donkere koffieboon heeft een langere ´branding´ gehad en heeft hierdoor cafeine verloren en geeft dus MINDER krachtige koffie! Voor een kop ´lekkere´ koffie heb je ongeveer 50 bonen nodig. Nederlanders staan bekend om het drinken van sterke koffie. Dit heeft natuurlijk met het de hoeveelheid koffie te maken, die in het filter wordt gedaan, maar de koffiebonen in Europa zijn lichter van kleur en bevatten dus meer cafeine. Een kop koffie in Europa bevat over het algemeen meer cafeine dan bijv. een blikje Red Bull! Zoals je merkt het was een leerzame ochtend :) Ook zijn er koffiemerken die ´knoeien´ met de koffie. Koffiebonen die overrijp (of niet rijp) zijn en/ of aangetast zijn door bijv. insecten, worden uit het productieproces gehaald. Het is mogelijk, om hier ´koffie´ van te maken, over het algemeen wordt dit toegepast bij de ´goedkopere´ merken (Géén namen ... ? :)). Een goede koffie is gemaakt van een Arabica boon.

Enfin, een heel verhaal en leuk om gezien te hebben en het levert zeer mooie plaatjes op! Verder is de productie van koffie behoorlijk intensief, het meeste gebeurt altijd nog met de hand ...

De volgende dag heb ik nogmaals de bus naar Bouquete genomen. Het plaatsje staat bekend als één van de plaatsen ter wereld om te wonen. Dus neem ik het ervan en bewonder nog een dag de bezondere vergezichten en het koele klimaat van Bouqete, tussen de 20 á 25 graden, altijd een briesje en af en toe een bui.

Panama - Cerro Punta 24-09-08

Na een stevig ontbijt, maak ik een rondje door de stad ´David´. David is de 2e grootste stad van Panama, maar heeft geen enkel vergelijk met Panama City. David is een écht Centraal Amerikaans stad(je), ingedeeld in blokken (´cuadras´) en je kunt dus niet mislopen. Deze stad ligt ongeveer 1,5 uur rijden van de grens met CR. In de loop van de ochtend de bus genomen naar Cerro Punta, dit ligt Noordelijk van David tegen de grens met CR aan. Cerro Punta grenst aan Nationaal Park ´La Amistad´. Wellicht denk je ¨alweer een Nationaal Park?¨, maar dit park verdient tóch wel extra aandacht :) Het staat namelijk op de wereld erfgoedlijst! Het is een van de grootste beschermde natuurgebieden ter wereld ..... Hier leven nog diverse soorten ´katachtigen´, waaronder ´de Puma´ in het wild. Daarnaast zijn er veel nieuwe vogelsoorten ontdekt. Het park ligt op een hoogte van zo´n 2500 - 3000 meter! Cerro Punta is een dorpje, dat bekend staat om zijn koele klimaat en de kweek van (jawel!) AARDBEIEN! Reden genoeg dus om op ´aardbeien tocht´ te gaan :) De busrit leidt langs de enige vulkaan van Panama: ´Vulkaan Baru´, die 7 (!) kraters telt maar nu niet langer aktief blijkt te zijn ..... De top van de berg verdwijnt (indrukwekkend) in de mist/ wolken.

Na 2,5 uur (gepropt in een mini bus) kom ik uiteindelijk aan in Cerro Punta. Het is ´laag seizoen´ in Panama met mbt het aantal touristen, maar in dit dorpje is werkelijk geen snars te beleven. Als er een vogel voorbij vliegt, dan schrik je daarvan .... :) Enfin, uiteindelijk bij een bakker beland en een kop koffie gedronken. Het uitzicht is hier overigens schitterend en de temperatuur is aangenaam tussen de 15 en 20 graden met een briesje. Ik pak de Lonely Planet er nog eens bij, ¨Wat doe ik hier immers in dit verlaten dorp ??¨, het Nationaal Park ligt op enkele km´s afstand en is per taxi bereikbaar. In de tijd dat ik in het dorp ben, heb ik nog geen enkele taxi voorbij zien komen. En als je eenmaal op de plaats van bestemming bent, dan moet je ook weer terug :) Bij een hotel vraag ik om meer info en de eigenaresse bevestigt dat het Nationaal Park vanaf hier goed te bereiken is. ´Het is immers heerlijk weer, zegt ze met een glimlach ... ´ Daar heeft ze gelijk in!

Ik loop het dorp in en vraag twee mannen, zittend op een bankje, waar ik in dit verlaten gehucht een taxi kan vinden. Ze bevestigen, dat er met ´regelmaat´ een taxi voorbij komt en dat ik geduld moet hebben .... Ik neem (tegenover de twee mannen aan de andere kant van de straat) plaats op een muurtje. Na een tijdje komt er inderdaad een taxi voorbij, maar die zit vol en moet eerst zijn passagiers op de plaats van bestemming afzetten. Maar de chauffeur ´belooft´ terug te komen, om mij op te halen (sure!). Intussen komt er beweging in de twee mannen aan de overkant. Een van hen wil weten wat voor bedrag de taximan vraagt, om mij naar het Nationaal Park te brengen. Ik zeg dat er geen prijs is afgesproken en dat ik wacht op terugkeer van de taxi. De man biedt aan om me bij het Nationaal Park af te zetten. Ik dring aan op ´een retourtje´. Ik heb immers een hotelkamer in David. Hij zegt dat ´het wel goed komt´ en wil me voor 15 Dollar een retourtje aanbieden. Ik ga akkoord. Samen rijden we naar het Nationaal Park, onderweg parkeert de man de auto bij een benzinestation en laat er voor 10 Dollar benzine in gooien. Hij vraagt mij de 10 Dollar te betalen, dat waren we immers overeengekomen :) Aangekomen in dit enorme bosgebied blijk ik de enige te zijn. De boswachter heeft nog heel wat op zijn ´things to do lijstje´ staan voor vandaag. Hij verkoopt mij een entree kaartje, toont me de ingang van het bos en verdwijnt in zijn 4x4. Mijn privetaxi heeft beloofd om me 1,5 uur later weer (beneden aan de voet van de berg) op te halen. Maar ja, welke zekerheid heb je in Midden Amerika op een hoogte van zo´n 3000 meter (in één van de grootste bosgebieden ter wereld)? Ik besluit het ´er maar van te nemen´ en de route van 1 uur te gaan volgen door het bos. Het is werkelijk ongeloofelijk schitterend, zo´n dicht bebost gebied had ik van mijn leven nog niet gezien! Werkelijk schitterend en ongerept. Her en der hoor je beekjes stromen en watervallen naar beneden kletteren, op de achtergrond fluiten diverse volgels, etc. Er hangt een mist over het bos, veroorzaakt door de damp die uit het bos opstijgt. Over de beekjes zijn bruggetjes aangelegd om ze makkelijk te kunnen trotseren. Tóch loop ik stevig door, want als die ´taximan´ me niet ophaalt, dan heb ik nog enkele km´s terug te lopen naar het dorp ´Cerro Punta´. Binnen het uur arriveer ik weer bij het beginpunt van de route en loop de berg af naar beneden. En daar staat mijn privé taxi man braaf op mij te wachten :) (Hij had immers nog 5 Dollar te goed :)) In het restaurantje, aan de rand van het bos, trakteer ik op chocolademelk ...

De man stelt voor om op de weg terug een tussenstop te maken bij de Finca (= een dorpje/ gemeente in de bergen), waar hij enkele stukken grond verbouwt. Hij vertelt me dat hij de grond huurt en dat de eigenaar de grond te koop heeft staan. Er wordt nog een koper voor 11 ha (!!) gezocht en ik moet het stuk grond dus echt bezoeken ....... De weg naar boven is ruig, de 4x4 heeft er duidelijk moeite mee. Het brengt me weer even terug naar mijn stagetijd van 1997. Een berg op rijden, naar een verlaten gebied. Af toe moet ik de auto uit, om een hek te openen en weer te sluiten (stel je voor dat er op deze hoogte ongewenst bezoek komt .... :) Wie haalt dat in zijn hoofd?) na zo´n 20 minuten staan we boven op een kaal gekapte berg van meer dan 3000 meter hoogte! Het uitzicht is enorm en onvoorstelbaar. In de verte zijn werknemers koolplantjes aan het poten. Trots laat de (taxi)man zijn gewassen zien. Werkelijk mooie producten, in dit klimaat kun je immers produkten verbouwen die in de rest van het land niet groeien. (Ui, Wortel, Aardappel en Witte Kool) Het is inmiddels 2e helft/ eind van de middag en dat betekent: ´REGEN´en ONWEER! Sta ik daar met een man, die ik niet ken, op een hoogte van zo´n 3000 meter in Midden-Amerika in een onweersbui naar wortelen te staren! Intussen vliegen zo nu en dan de lichtfiltsen behoorlijk dicht langs ons heen en ik stel voor terug te gaan. Het uiteindelijke doel van het bezoek wordt duidelijk, want de werknemers moeten immers ook terug naar het dorp :) De weg naar beneden verandert in een modderstroompje en de 4x4 is met geen mogelijkheid van zijn plaats te krijgen. De wielen slippen vast ik de kleiachtige grond. Met man en macht wordt er aan de wagen geduwd en getrokken, maar geen cm beweging. Nog 1,5 uur en dan gaat de laatste bus naar David :) (En zoals eerder geschreven: er valt hier werkelijk niet te plannen). Het lukt uiteindelijk om, met stukken steen/ rots, de wielen meer grip te geven en de auto komt van zijn plaats (gelukkig). Je kent me nu niet meer terug, want tijdens het duwen van de auto stond ik ´natuurlijk´ verkeerd opgesteld tov de wielen :(

Onderweg springen de mannen een voor een uit de laadklep en lopen naar het dorpje in de bergen waar zij zijn geboren en getogen. Ik word keurig weer afgezet bij het vertrekpunt van de bus(sen) in Cerro Punta. Een onvergetelijke middag, die in geen enkele reisgids staat beschreven ...

Panama - David 23-09-08

De busterminal van Panama City is enorm groot (nog niet eerder in Centraal Amerika gezien) en het gaat er gestructureerd aan toe (ook opmerkelijk :), zie 1e foto hierboven. Het duurde even voordat ik wist bij welk van de 60 (!) loketten ik mijn kaartje moest kopen. Vervolgens stap je in een luxe dubbeldekker bus (airco, TV, toilet, etc.) en sta je 8,5 uur later in de stad David. De wegen in Panama zijn ´redelijk´ te noemen. De centroamericana vertoont hier en daar wat gaten en scheuren, maar over het algemeen is het goed rijden. De centroamericana is de enige (hoofd)asfaltweg, die van Panama tot aan de grens met Mexico loopt. Er bestaat dus geen andere weg, dan de centroamericana. Je ziet dit ook, als je op de landkaarten kijkt van centraal Amerika, er loopt één weg dwars door alle landen heen naar het Noorden, richting Mexico.

Intussen ben ik erachter dat Panama het centrum van de bankwereld in Midden Amerika is en dat verklaart mede de hoge levensstandaard van dit land. Daarnaast zijn er veel inkomsten door het kanaal. Sinds de jaren ´90 kent Panama een stabiele Democratische regering (met dank aan de Amerikanen) en gaat het land in sprongen vooruit. Costa Rica is bij de toeristen erg bekend en kent een goede PR, echter dat heeft ook nadelen (veel toeristen, hogere prijzen, etc.). In Panama merk je dit (nog) niet. Tóch, enkele jaren geleden is bijv. het plaatsje ´Bougete´ uitgeroepen tot een van de 5 beste plekken ter wereld om te verblijven. Tot die tijd was Bougette een ´slaapdorp´. Maar na deze publikatie is bijv. de landprijs (m2) vier keer zo duur geworden en wordt het dorpje overspoeld door Amerikanen, die in Bougete rentenieren! De verwachting is dan ook dat Panama in de toekomst voor het toerisme niet onder doet tov Costa Rica. En ik kan zeggen, voor een vakantie de moeite waard!

Panama - Isla Tobago 22-09-08

Het eiland Tobago ligt in zee en is makkelijk te bereiken vanaf Panama City. Een ´droomeilandje´, waar je even weg bent uit de drukte van de stad. In het weekend is het hier ´afgeladen vol´, maar door de week is het heerlijk hier. Ik besluit daarom ook op maandag te gaan (ipv bijv. zondag). De boot vertrekt vanaf een schitterende (nieuw aangelegde) boulevard en meert na een boottocht van een klein uur aan op het eiland ´Tobago´. Je loopt zo het witte strand op, waar de stoel met parasol al voor je klaar staan :) Een dagje rust met uitzicht op de hoogbouw van de stad vanuit je luie stoel. De zon is behoorlijk sterk en op het middaguur begeef ik me naar een restaurant in het dorp. De stoel en parasol blijven een hele dag beschikbaar, er is niemand anders die daar ongevraagd gebruik van maakt. Het dorpje ligt tegen een berg aangeplakt, dus het uitzicht is onvoorstelbaar, waar je ook kijkt of staat op het eilandje. Ondanks de parasol (en slecht enkele uren, die ik op het strand heb doorgebracht) heeft de zon genadeloos toegeslagen. gelukkig had ik mijn T Shirt aangehouden :) Een deel van mijn onderbeen is behoorlijk door de zon geirriteerd en rood! Mijn hoofd, de helft van mijn benen en armen is bruin en de rest van het lichaam is Nederlands wit .... :)

Eind van de middag gaat de boot weer terug richting stad. Onderweg zie ik de Walvissen in de verte uit zee opduiken en met een plof weer in het water neerkomen. Augustus t/m Oktober is de jaarlijkse trek van Walvissen en die voert langs Isla Tobago!

Morgen met de bus naar David, een rit van zo´n 6 tot 7 uur ...

Panama - NP ´Metropolitano´ & ´Summit´ Gardens & Zoo 21-09-08

En dan word je wakker en komt het écht met bakken uit de hemel zetten: regen, regen, regen en nog eens regen. Geen doorkomen aan! De taximan afgebeld en tja dan is het afwachten in het hotel, tot wanneer de bui voorbij is :) Als je hier iemand naar de weersvoorspellingen vraagt, kijken ze je vaag aan en bevestigingen dat het OP DIT MOMENT inderdaad regent. Hoe lang het gaat duren, kan niemand zeggen. Het biedt de gelegenheid wat mailtjes te beantwoorden, rustig een heerlijke cappuccino in het restaurant te drinken en de reis voor de komende dagen voor te bereiden. Eind van de ochtend klaart het op en besluit ik alsnog het Nationaal Park te bezoeken. Het is inderdaad een heelf dicht bebost park en intussen heb ik beter dieren te leren kennen en herkennen in het bos. Maar ook voor een ´leek´ is het (bijna) onmogelijk, om hier geen dieren te zien :) Er huppelen kleine aapjes rond, die een piepend geluid produceren. Ik had ze nog niet eerder gezien (later in de Zoo zie ik op een info bordje, dat ze uitsluitend in dit deel van Panama voorkomen). Dit bos is hoog gelegen tov de stad en geeft dus een fraai uitzicht.

Ik sluit de middag af met een wandeling door de Botanische tuinen, waar een Zoo is gevestigd. De taximan van deze dag (de vorige man had ik af moeten bellen en hierdoor lagen zijn prioriteiten ´natuurlijk´ anders), haalt me wederom trouw op en zet me af bij het hotel.

Panama - Panama City 20-09-08

Groet uit Panama City!

Vandaag met de taxi chauffeur (van gisteren) door de stad gereden. ´s Ochtends een bezoek aan de ruines van Panama City (waar het ooit allemaal begonnen is olv de Spanjaarden). ´s Middags naar het oude (Koloniale) deel van de stad, dat een hele andere sfeer en uistraling kent dan het nieuwe gedeelte (had wel wat weg van het voormalige Oostblok mbt bouwstijl en kleurgebruik). Opmerkelijk om van een stadsdeel, met voornamelijk hoogbouw, binnen enkele minuten naar een ander stadsdeel te rijden met een totaal andere sfeer en uitstraling! Aan het einde van de dag een biertje gedronken met de taximan en hij heeft me weer keurig voor het hotel afgezet. Het minimumloon (wettelijk vastgesteld) ligt, aldus de taximan, op 300 dollar p/ mnd. Iemand met een baan verdient tussen de 1000 en 2000 dollar p/ mnd. Mijn vraag of het dagelijksleven in Panama voor de burger niet buitensporig duur is, kon hij bevestigen.

Een nieuwe afspraak met de taximan gemaakt voor de volgende dag: bezoek van het regenwoud (National Park), dat tegen de stad aan geparkeerd ligt. Het park staat bekend om zijn grote aantal verschillende dier- en plantsoorten. Panama blijkt één van de weinige landen ter wereld te zijn, waar nog een groot aantal niet bekende dier- en plantsoorten leven. De foto´s zijn intussen geplaatst, ga hiervoor naar ´Passie´ en vervolgens ´Sabbatical´ op mijn site.

Panama - Panama City 19-09-08

Vandaag van Bocas, met Air-Panama, naar Panama City gevlogen. Door de mensen uit Panama wordt deze stad ook wel ´het nieuwe Miami´ genoemd. En zie de foto´s; dat zegt men hier niet voor niets .... De hoogbouw rijzen hier als paddestoelen uit de grond. Het gaat écht onvoorstelbaar snel, een ontwikkeling van met name de laatste twee jaar. Tussen mijn foto´s uit Panama (zie link op de pagina ´Sabbatical´) zie je een duidelijk verschil tussen 2002 en heden. Daarnaast wordt ook het oude Coloniale deel van de stad totaal gerenoveerd. Dit deel van de stad heeft niet zo´n goede reputatie, maar ik moet zeggen dat ook hier de resultaten verbluffend zijn! Panama City mag oprecht een wereldstad worden genoemd en is niet te vergelijken met bijvoorbeeld Managua (Nicaragua) of San Jose (CR).

Vooraf had ik een hotel gereserveerd, na eerst enkele personen (uit Panama) te hebben geraadpleegd (Waar zit je veilig :)). Er blijken écht delen van de stad te zijn, waar je absoluut niet welkom bent ..... Uiteindelijk een reservering gedaan en ben opgehaald vanaf het vliegveld. Ik zit nu in een wijk met bankkantoren en Ambassades in de buurt van het hotel. Bij aankomst natuurlijk direct door naar HÉT Panama Kanaal! Met de geschiedenis in het achterhoofd een heel indrukwekkende plek. In eerste instantie gewoon een kanaal met wat sluizen door het regenwoud :) Maar als je beseft dat men hier destijds met de hand aan het graven is geslagen, dan is het tóch een knap stukje werk .... Verder levert het kanaal natuurlijk veel economisch voordeel op voor Panama.

De afstanden in de stad zijn enorm, je zit zo een half uur in een taxi om van A naar B te komen. Op de terugweg een taxichauffeur getroffen die me voor een ´prikkie´ de stad wel wil laten zien :) Dus dat staat voor morgen op het programma.

Panama - Bocas del Toro 17 en 18-11-08

Ik had zo juist een berichtje geschreven, maar o.e.a reden is het ´verdwenen´.

Nogmaals: De oversteek naar Panama ging voorspoedig. Ik had al veel ´bijzonders´over deze grensovergang gehoord, maar de verhalen blijken werkelijkheid te zijn. Je steekt, d.m.v. een gammele brug, een rivier over van CR naar Panama en je bent de grens gepasseerd! Geen tascontrole, zelfs geen Dollar ´toeristen belasting´. De overgang CR - Nicaragua ding ook voorspoedig, maar duurde tóch altijd nog 1,5 uur. Tot voor twee jaar was Bocas del Torro moeilijk bereikbaar, maar sinds enkele jaren is daar verandering in gekomen. Bij de grens wordt je opgewacht en met z´n allen in een mini-busje gepropt, vervolgens wordt er 10 Dollar van je losgepeuterd. Na deze rit, wordt iedereen uit het busje in een bootje gepropt (Bocas is immers alleen per boot of door de lucht bereikbaar) en na een vaartocht van een klein uur kom je aan in ´The place to be´; BOCAS DEL TORRO in Panama.

Langzaam maar zeker krijg ik meer ´hoogte´ van Panama. In eerste instantie vroeg ik me af wat Panama, naast HÉT kanaal, meer te bieden had in vergelijking met bijvoorbeeld Nicaragua en/ of Costa Rica. De ´uitdrukking´ van de mensen in Panama is duidelijk anders, i.v.m bijvoorbeeld Tico´s of Nica´s, de gelaatstrekken vind ik wat weg hebben van mensen uit Guatemala en/ of Peru. De taal is ´van alles door elkaar´, een zin bevat in ieder geval Engelse en Spaanse woorden. De vraag kan in het Spaans zijn en het antwoord in het Engels! Soms lastig, omdat je jezelf niet kunt focussen op het gebruik van één taal. Je wisselt de gehele dag tussen 2 talen. Panama kent geen ´eigen´ (brief)geld, maar slechts enkele munten (Boledas) zonder waardevermelding op de munt zelf. Betaalmiddel is hier (sinds 1920) de Amerikaanse Dollar en die kent (op dit moment) één probleem; de Dollar is niets waard. De meeste artikelen worden afgerond op een Dollar (zowel naar beneden als naar boven). Op zich merkwaardig, gezien de gemiddelde verdiensten in de landen van Midden Amerika (is slechts een fractie i.v.m bijv. Nederland). Dit maakt Panama behoorlijk duur. Voor de Europese toeristen is het te betalen, doordat de Euro meer waard is dan de Dollar, maar de prijzen gaan tóch aardig ´richting´ Europees niveau!

Verder valt hier weinig te plannen, want dat komt toch niet uit :( De wachttijd in een restaurant (na opname van de bestelling) is zo´n 50 minuten (ik heb het opgenomen). Intussen heb ik ook daar wat op gevonden: Je plaatst de bestelling, neemt wat te drinken, ga je mail checken in een internetcafe, doet wat boodschappen in de stad, loopt nog even langs je hotel en gaat vervolgesn weer naar het desbetreffende restaurant. Je geeft aan dat je er ´weer´ bent, bestelt nog wat te drinken en na zo´n 15 minuten verschijnt het eerste bord. Dit hoeft niet altijd het voorgerecht te zijn :) Met regelmaat komt alles door elkaar (of in één keer) op tafel.

De natuur van Panama is schitterend en minder ´aangetast/ belast´ i.v.m bijv. Costa Rica. Met name het leven in zee is geweldig: dolfijnen en vissen het springt allemaal zomaar om je bootje heen ..... Bocas del Toro is sinds twee jaar behoorlijk toeristisch geworden. Bocas ligt op een eiland. Het gebied bestaat uit meerdere eilanden, vergelijk het met de Waddeneilanden. Je kunt met een watertaxi (bootje) van het ene eiland naar het andere eiland gebracht worden. Je vaart dus van het ene Bounty strand naar het andere Bounty Strand. De eilanden kennen parelwitte stranden, allen omgeven door koraal en regenwoud. Ik ben er twee dagen geweest en volgens mij heb je dan een aardige indruk. In een uur of twee loop je zo ieder eiland rond en als je één eiland gezien hebt, dan heb je ze eigenlijk ook wel allemaal gezien :) Enfin, leuk en schitterend om gezien te hebben, maar ik vraag me af of het in de toekomst nog ´The place to be´ zal zijn .....

Morgen met een binnenlandse vlucht (Air Panama) naar Panama City; op naar het Panama Kanaal!

Costa Rica - Puerto Viejo 16-09-08.

Van Cahuita naar Puerto Viejo is slechts zo´n 45 minuten met de bus. Puerto Viejo is één van de laatste noemenswaardige plaatsen, voordat je de grens met Panama bereikt. Vorig jaar heb ik in de bus, van San Jose naar de Caribische kust, een Duitse vrouw leren kennen. Sinds 4 jaar runt zij met haar echtgenoot een hotel in Costa Rica. En wel in Puerto de Viejo, nabij Cahuita en op de weg richting Panama. Ik besluit bij hen langs te gaan en een nacht door te brengen in het hotel: ´Pura Vida´ (Het goede/ échte leven). Natuurlijk ´moet´ je Puerto Viejo gezien hebben, als je de Caribische kust van CR bezoekt. Vorig jaar ben ik, via de Caribische kustlijn, richting de grens met Panama gefietst. Ook het welkom in hotel ´Pura Vida´ was ´geweldig´. Een zeer gastvrij hotel, waar de Europese sfeer een beetje terug te zien is :) Dus even geen TL-verlichting, plastic witte stoelen, bonen en rijst .....

Het weer blijft ´onaangenaam´ warm. Niet écht normaal voor de tijd van het jaar. Het verschilt per land en regio, waar je zit, maar in de Caribien hoort het nu eigenlijk onophoudelijk te regenen. De regen laat vaak op zich wachten, terwijl je halverwege de middag bijna ´zou smeken´ dat er een bui naar beneden mag vallen .... Mede door toename van het toerisme (hotels) stijgt ook het watergebruik. De regering van CR speelt hier, tot op heden, niet op in. Dit betekent dat, met een fikse regenbui, veel (zoet) regenwater de zee in stroomt. Terwijl op kritische momenten, zoals nu als de regen uitblijft, hele regio´s zonder water vallen .... En de ´droge tijd´ moet dus nog komen! In die maanden valt er absoluut geen regen. Aangezien er in Midden Amerika (tot op heden) geen plannen klaar liggen, mbt watermanagement, zal het beschikbare water voor de toekomst een onaangename verrassing zijn. Het komt dus voor dat je onder de douche staat en het water tot nader orde op is.

Woensdag 17 september 2008 reis ik verder naar Panama: ´Bocas del Toro´. The place to be in Panama, naar het schijnt.

Costa Rica - Cahuita 15-09-08

Vandaag wordt ´onafhankelijkheidsdag´ gevierd in CR. Op iedere hoek van de straat is het ´feest´ en staat een muziekkorps! In de ochtend drop ik ergens mijn vuile kleding, om te laten wassen. Ik huur een fiets en fiets van Cahuita richting de stad Limon, zover als mogelijk is, langs het strand/ de Caribische zee. ´s Middags bezoek ik de vlindertuin en het National Park van Cahuita. ´s Avonds reserveer ik een bed in Hotel ´Pura Vida´ te Puerto Viejo, nu nog slechts een uurtje rijden naar de grens met Panama!