Costa Rica - Cahuita 29-09-08 t/m 02-10-08

DE REIZIGER HAD PAUZE!

Even bijkomen van het reizen per bus en het zoeken naar hotels! Van de afgelopen 48 uur heb ik zo´n 20 uur in een bus doorgebracht. De luchtvochtigheid is op dit moment (gemeten en naar beneden afgerond) 95%. Dus even een time-out. Ik ben in Cahuita, de Caribien van Costa Rica, zo´n 4 uur rijden met de bus vanaf San Jose (de hoofdstad van CR). Uitzicht op de zee en biertje in de hand :)

Uiteindelijk zou ik hier maar een paar dagen blijven, om vervolgen via San Jose terug te reizen naar Managua. Maar ja, zoals al eerder aangegeven; hier valt niet te plannen! Het hotel in Cahuita is een vaste standplaats voor me. Al liggend in een hangmat vertelde de eigenaar van het hotel over de souveniers (handicraft) waar dit gebied om bekend staat. En tja, iemand die ´verslaafd´ is aan souveniers moet zo´n dorpje dan tóch bezocht hebben? Ik zou de volgende dag de bus vroeg nemen naar het dorpje, waar de handgemaakte producten te zien zouden zijn, zodat ik ´tijdig´ de bus naar San Jose zou halen. De avond ervoor alvast de kamer betaald en de tas ingepakt, zodat ik direct de bus naared hoofdstad San Jose kon halen. Lees: KON halen. De souveniers in het dorpje bleken een ´misser´; ´laag zeizoen´ dus geen productie :( De weg erheen van 20km, bleek in niet minder dan 1,5 uur af te leggen en eenmaal terug in Cahuita zat er niets anders op om wederom een kamer te boeken in het hotel! De bus naar San Jose had ik dus de volgende ochtend!

Costa Rica - San Jose 28-09-08

Ik ben uiteindelijk weer voor een nachtje in San Jose beland. Dit keer ben ik niet met de Tica-bus maar met ´Tracopa´ - Transfer Costa Rica Panama - naar San Jose gekomen. Een lijndienst direct van San Vito -Zuid CR- naar San Jose. Een rit van zo´n 7,5 uur met de bus. Echter een directe lijndienst kan ook als lokaal transport dienen, ben ik nu achter. Onderweg worden her en der passanten opgepikt, die staand in het gangpad, een eindje de berg mee af rijden. En tja, er passen heel wat mensen in een gangpad van een bus. Zelf had ik vooraf geen ticket gekocht, omdat ik eigenlijk een dag in het Nationaal Park wilde zijn. Uiteindelijk tóch besloten mijn reis voort te zetten en het park te laten voor wat het is. Om 7 uur ´s ochtends stond ik op de stoep van de busterminal, maar de bus van 7.30h zat al vol! De man achter het loket adviseerde mij om te wachten tot 7.30h, er passen immers altijd wel wat meer mensen in een bus! En niet altijd iedereen, met een gekocht kaartje, komt opdagen. En dat was dus ook zo. Uiteindelijk had ik een plekje in de bus naar San Jose.

Het taxi drama -zie eerder bericht- leek zich even te herhalen. Maar na het vorige incident, probeer ik scherp te zijn op een taxi chauffeur, zo ook op deze man. Ik kon hem niet ´ontlopen´, al probeerde ik het wel. Uiteindelijk heb ik duidelijk aangegeven, waar ik in San Jose heen wilde en dat ik in dat hotel had gereserveerd. Oke, zei de man dan breng ik je naar Hotel ´X´ !!!! Intussen liep ik door en zei tegen de man dat ik gereserveerd had in een ander hotel en niet in het hotel dat hij voorstelde. De man zei, dat mensen die gereserveerd hadden, maar een andere taxi moesten nemen. Zo gezegd zo gedaan en ik ben keurig afgezet bij het gewenste Hotel en er is zelfs afgerekend met de taxi-meter!

Gisteren in de ´Wilson Tuinen´ -Zie bericht van gisteren- ben ik met de jongen van de kaartverkoop in dezelfde taxi terug gereden naar ´San Vito´. Hij woont in San Vito, zijn vader is Panamees en zijn moeder Tico. Ik vertelde hem, dat ik in Panama was geweest en meerdere keren in CR, maar dat er voor mijn gevoel tóch dingen aan het veranderen zijn in Midden Amerika. Als voorbeeld gaf ik de prijs, die we voor de taxi moesten betalen. De terugweg met 2 personen was goedkoper, dan de weg erheen voor slechts 1 persoon -ik zelf. Hij bevestigde deze ontwikkeling. Als voorbeeld gaf hij het gebruik van Engels en Spaans door elkaar heen en het hanteren van vooraf vast gestelde opgedreven prijzen. Ik gebruik een LonelyPlanet van Nov. 2007, maar vrijwel alle genoemde prijzen zijn op dit moment -zowel in Nicaragua, CR en Panama- VERDUBBELD. Op deze manier kan een toerist op een verkeerd spoor worden gezet, er worden immers twee talen door elkaar gebruikt. Stelt een toerist een vraag in het Engels, dan wordt er door de lokale mensen geantwoord in het Spaans en andersom. Kortom, de toerist zal nimmer begrepen willen worden en uiteindelijk worden de -te hoge- prijzen gehanteerd, die vooraf onderling zijn vastgesteld.

Mbt de toekomst heb ik hier zo mijn twijfels over. Bijv. het meerendeel van de hotels beweert -warm-water te hebben en vraagt hier een meerprijs voor. Maar eenmaal geboekt is er uberhaupt GEEN water. Hetzelfde geldt voor het gebruik van internet, telefoon, etc. ´Ach´, zei de jongen van de kaartverkoop, dan is er altijd wel weer een andere groep mensen op de wereld, die naar Midden Amerika komen. Sinds kort bezoeken veel Chinezen Midden Amerika, zij kopen alles wat los en vast zit en kijken niet naar wat het kost.

En zo gaat het hier, men leeft voor vandaag en niet ...... voor morgen, laat staan voor de toekomst!

Costa Rica - San Vito 27-09-08

Vandaag de oversteek gewaagd terug naar Costa Rica. Uiteindelijk was het reisdoel San Vito, dit ligt zuidelijk van Costa Rica tegen de grens met Panama aan. Het was nog een heel tour uit te vinden hoe de reis precies zou moeten gaan verlopen. San Vito kent een kleine grensovergang in de bergen, maar na wat Panamezen te hebben gesproken, werd mij niet duidelijk of deze overgang wel officieel was. Uiteindelijk toch voor de gebruikelijke overgang gekozen, die bekend staat als ´Chaos´ of te wel een van de meest gevreesde grensovergangen in Midden Amerika. ´Een mens lijdt het meest van hetgeen men vreest´, want het viel al met al reuze mee. Ik had de bus naar San Jose genomen, zodat ik er zeker van zou zijn goed de grens over te komen. De baggage is volledig besnuffeld door een hond, want de controle op smokkel van drugs is in Midden Amerika enorm.

Onderweg ben ik in het plaatsje ´Neily´(in CR) uitgestapt en overgestapt op een bus naar San Vito. Het laatste stuk is een tocht van enkele kilometers, maar duurt tóch nog twee uur! De gehele tocht gaat in de 2e versnelling, langzaam de berg op! In een bus van max. 50 personen kunnen er wel 150 :), ben ik intussen achter. Vanwege de hoge brandstof prijzen zijn enkele busdiensten geschrapt, dus als er een bus gaat dan zit deze ook ´stampvol´. San Vito ligt centraal tov Nationaal Park ´Amistad´ en ´De Wilson Botanische Tuinen´ (met de 2e grootste palmboom collectie ter wereld!). Gelukkig had ik een deel van het Nationaal Park ´Amistad´ in Panama bezocht, want de regentijd gooit ´roet in het eten´. Naar het blijkt is het moelijk om dit enorme park te bereiken, daar heb je een 4x4 taxi voor nodig (en daar heb ik intussen ervaring mee :) Zie eerder bericht Cerro Punta). Na aankomst in San Vito heb ik direct een taxi naar de wereldbekende Botanische tuinen genomen en uitgezocht wanneer de bus naar San Jose hier vertrekt. Verder staat Costa Rica in dit gebied op een ´laag pitje´, het is immers laag seizoen en ik heb nou niet écht het idee dat men op een verdwaalde toerist zit te wachten :( (Naar alle waarschijnlijkheid de keerzijde van een land dat in enkele maanden per jaar behoorlijk veel geld verdient met toerisme). Op dit moment ´mis´ ik Panama wel een beetje, maar eenmaal weer op het juiste spoor, ga ik ervan uit dat de ´heimwee´ van korte duur zal zijn! Het verschil tussen Panama en Costa Rica valt me nu duidelijk op. Panama, een land in opkomst, benut de kansen van het toerisme (en dat is voor een toerist aantrekkelijk). Costa Rica, groot geworden door het toerisme, gebruikt het toerisme/ toerist om meer geld te verdienen (en dat is voor een toerist niet altijd aantrekkelijk ... )

San Vito ligt overigens in het gebied waar het boekje ´Aan het einde van de Regenboog, in Costa Rica´ zich afspeelt! Omdat de weersomstandigheden in dit deel te veel mijn reisprogramma bepalen, heb ik besloten om langzaam maar zeker terug te reizen richting het Noorden van CR (San Jose). Morgen passeer ik ´Quepos´, de plaats waar ik in Augustus de reis begon.

Panama - ´Bouqete´ 25 en 26-09-08

Het was de bedoeling dat ik wat eerder terug zou keren naar Costa Rica, maar naar het blijkt groeit hier in ´Bouqete´ de beste koffie ter wereld! Koffie ´Ruiz´heeft in Amsterdam de eerste prijs behaald. Er is een rondleiding mogelijk op het bedrijf en de plantage´Le Ruiz´. Tja en dat kun je als ´koffieliefhebber´ tóch niet laten schieten? Dus reserveer ik een rondleiding bij Le Ruiz en sta de volgende ochtend om 9 uur op de stoep.

Voor een kwalitatief goede koffie komt heel wat kijken. De Europeanen (met name Nederlanders) weten eigenlijk het beste hoe ze de koffie drinken moeten. Velen (oa Italianen) denken dat een donkere koffieboon een betere koffie geeft. Dit is NIET zo. De donkere koffieboon heeft een langere ´branding´ gehad en heeft hierdoor cafeine verloren en geeft dus MINDER krachtige koffie! Voor een kop ´lekkere´ koffie heb je ongeveer 50 bonen nodig. Nederlanders staan bekend om het drinken van sterke koffie. Dit heeft natuurlijk met het de hoeveelheid koffie te maken, die in het filter wordt gedaan, maar de koffiebonen in Europa zijn lichter van kleur en bevatten dus meer cafeine. Een kop koffie in Europa bevat over het algemeen meer cafeine dan bijv. een blikje Red Bull! Zoals je merkt het was een leerzame ochtend :) Ook zijn er koffiemerken die ´knoeien´ met de koffie. Koffiebonen die overrijp (of niet rijp) zijn en/ of aangetast zijn door bijv. insecten, worden uit het productieproces gehaald. Het is mogelijk, om hier ´koffie´ van te maken, over het algemeen wordt dit toegepast bij de ´goedkopere´ merken (Géén namen ... ? :)). Een goede koffie is gemaakt van een Arabica boon.

Enfin, een heel verhaal en leuk om gezien te hebben en het levert zeer mooie plaatjes op! Verder is de productie van koffie behoorlijk intensief, het meeste gebeurt altijd nog met de hand ...

De volgende dag heb ik nogmaals de bus naar Bouquete genomen. Het plaatsje staat bekend als één van de plaatsen ter wereld om te wonen. Dus neem ik het ervan en bewonder nog een dag de bezondere vergezichten en het koele klimaat van Bouqete, tussen de 20 á 25 graden, altijd een briesje en af en toe een bui.

Panama - Cerro Punta 24-09-08

Na een stevig ontbijt, maak ik een rondje door de stad ´David´. David is de 2e grootste stad van Panama, maar heeft geen enkel vergelijk met Panama City. David is een écht Centraal Amerikaans stad(je), ingedeeld in blokken (´cuadras´) en je kunt dus niet mislopen. Deze stad ligt ongeveer 1,5 uur rijden van de grens met CR. In de loop van de ochtend de bus genomen naar Cerro Punta, dit ligt Noordelijk van David tegen de grens met CR aan. Cerro Punta grenst aan Nationaal Park ´La Amistad´. Wellicht denk je ¨alweer een Nationaal Park?¨, maar dit park verdient tóch wel extra aandacht :) Het staat namelijk op de wereld erfgoedlijst! Het is een van de grootste beschermde natuurgebieden ter wereld ..... Hier leven nog diverse soorten ´katachtigen´, waaronder ´de Puma´ in het wild. Daarnaast zijn er veel nieuwe vogelsoorten ontdekt. Het park ligt op een hoogte van zo´n 2500 - 3000 meter! Cerro Punta is een dorpje, dat bekend staat om zijn koele klimaat en de kweek van (jawel!) AARDBEIEN! Reden genoeg dus om op ´aardbeien tocht´ te gaan :) De busrit leidt langs de enige vulkaan van Panama: ´Vulkaan Baru´, die 7 (!) kraters telt maar nu niet langer aktief blijkt te zijn ..... De top van de berg verdwijnt (indrukwekkend) in de mist/ wolken.

Na 2,5 uur (gepropt in een mini bus) kom ik uiteindelijk aan in Cerro Punta. Het is ´laag seizoen´ in Panama met mbt het aantal touristen, maar in dit dorpje is werkelijk geen snars te beleven. Als er een vogel voorbij vliegt, dan schrik je daarvan .... :) Enfin, uiteindelijk bij een bakker beland en een kop koffie gedronken. Het uitzicht is hier overigens schitterend en de temperatuur is aangenaam tussen de 15 en 20 graden met een briesje. Ik pak de Lonely Planet er nog eens bij, ¨Wat doe ik hier immers in dit verlaten dorp ??¨, het Nationaal Park ligt op enkele km´s afstand en is per taxi bereikbaar. In de tijd dat ik in het dorp ben, heb ik nog geen enkele taxi voorbij zien komen. En als je eenmaal op de plaats van bestemming bent, dan moet je ook weer terug :) Bij een hotel vraag ik om meer info en de eigenaresse bevestigt dat het Nationaal Park vanaf hier goed te bereiken is. ´Het is immers heerlijk weer, zegt ze met een glimlach ... ´ Daar heeft ze gelijk in!

Ik loop het dorp in en vraag twee mannen, zittend op een bankje, waar ik in dit verlaten gehucht een taxi kan vinden. Ze bevestigen, dat er met ´regelmaat´ een taxi voorbij komt en dat ik geduld moet hebben .... Ik neem (tegenover de twee mannen aan de andere kant van de straat) plaats op een muurtje. Na een tijdje komt er inderdaad een taxi voorbij, maar die zit vol en moet eerst zijn passagiers op de plaats van bestemming afzetten. Maar de chauffeur ´belooft´ terug te komen, om mij op te halen (sure!). Intussen komt er beweging in de twee mannen aan de overkant. Een van hen wil weten wat voor bedrag de taximan vraagt, om mij naar het Nationaal Park te brengen. Ik zeg dat er geen prijs is afgesproken en dat ik wacht op terugkeer van de taxi. De man biedt aan om me bij het Nationaal Park af te zetten. Ik dring aan op ´een retourtje´. Ik heb immers een hotelkamer in David. Hij zegt dat ´het wel goed komt´ en wil me voor 15 Dollar een retourtje aanbieden. Ik ga akkoord. Samen rijden we naar het Nationaal Park, onderweg parkeert de man de auto bij een benzinestation en laat er voor 10 Dollar benzine in gooien. Hij vraagt mij de 10 Dollar te betalen, dat waren we immers overeengekomen :) Aangekomen in dit enorme bosgebied blijk ik de enige te zijn. De boswachter heeft nog heel wat op zijn ´things to do lijstje´ staan voor vandaag. Hij verkoopt mij een entree kaartje, toont me de ingang van het bos en verdwijnt in zijn 4x4. Mijn privetaxi heeft beloofd om me 1,5 uur later weer (beneden aan de voet van de berg) op te halen. Maar ja, welke zekerheid heb je in Midden Amerika op een hoogte van zo´n 3000 meter (in één van de grootste bosgebieden ter wereld)? Ik besluit het ´er maar van te nemen´ en de route van 1 uur te gaan volgen door het bos. Het is werkelijk ongeloofelijk schitterend, zo´n dicht bebost gebied had ik van mijn leven nog niet gezien! Werkelijk schitterend en ongerept. Her en der hoor je beekjes stromen en watervallen naar beneden kletteren, op de achtergrond fluiten diverse volgels, etc. Er hangt een mist over het bos, veroorzaakt door de damp die uit het bos opstijgt. Over de beekjes zijn bruggetjes aangelegd om ze makkelijk te kunnen trotseren. Tóch loop ik stevig door, want als die ´taximan´ me niet ophaalt, dan heb ik nog enkele km´s terug te lopen naar het dorp ´Cerro Punta´. Binnen het uur arriveer ik weer bij het beginpunt van de route en loop de berg af naar beneden. En daar staat mijn privé taxi man braaf op mij te wachten :) (Hij had immers nog 5 Dollar te goed :)) In het restaurantje, aan de rand van het bos, trakteer ik op chocolademelk ...

De man stelt voor om op de weg terug een tussenstop te maken bij de Finca (= een dorpje/ gemeente in de bergen), waar hij enkele stukken grond verbouwt. Hij vertelt me dat hij de grond huurt en dat de eigenaar de grond te koop heeft staan. Er wordt nog een koper voor 11 ha (!!) gezocht en ik moet het stuk grond dus echt bezoeken ....... De weg naar boven is ruig, de 4x4 heeft er duidelijk moeite mee. Het brengt me weer even terug naar mijn stagetijd van 1997. Een berg op rijden, naar een verlaten gebied. Af toe moet ik de auto uit, om een hek te openen en weer te sluiten (stel je voor dat er op deze hoogte ongewenst bezoek komt .... :) Wie haalt dat in zijn hoofd?) na zo´n 20 minuten staan we boven op een kaal gekapte berg van meer dan 3000 meter hoogte! Het uitzicht is enorm en onvoorstelbaar. In de verte zijn werknemers koolplantjes aan het poten. Trots laat de (taxi)man zijn gewassen zien. Werkelijk mooie producten, in dit klimaat kun je immers produkten verbouwen die in de rest van het land niet groeien. (Ui, Wortel, Aardappel en Witte Kool) Het is inmiddels 2e helft/ eind van de middag en dat betekent: ´REGEN´en ONWEER! Sta ik daar met een man, die ik niet ken, op een hoogte van zo´n 3000 meter in Midden-Amerika in een onweersbui naar wortelen te staren! Intussen vliegen zo nu en dan de lichtfiltsen behoorlijk dicht langs ons heen en ik stel voor terug te gaan. Het uiteindelijke doel van het bezoek wordt duidelijk, want de werknemers moeten immers ook terug naar het dorp :) De weg naar beneden verandert in een modderstroompje en de 4x4 is met geen mogelijkheid van zijn plaats te krijgen. De wielen slippen vast ik de kleiachtige grond. Met man en macht wordt er aan de wagen geduwd en getrokken, maar geen cm beweging. Nog 1,5 uur en dan gaat de laatste bus naar David :) (En zoals eerder geschreven: er valt hier werkelijk niet te plannen). Het lukt uiteindelijk om, met stukken steen/ rots, de wielen meer grip te geven en de auto komt van zijn plaats (gelukkig). Je kent me nu niet meer terug, want tijdens het duwen van de auto stond ik ´natuurlijk´ verkeerd opgesteld tov de wielen :(

Onderweg springen de mannen een voor een uit de laadklep en lopen naar het dorpje in de bergen waar zij zijn geboren en getogen. Ik word keurig weer afgezet bij het vertrekpunt van de bus(sen) in Cerro Punta. Een onvergetelijke middag, die in geen enkele reisgids staat beschreven ...

Panama - David 23-09-08

De busterminal van Panama City is enorm groot (nog niet eerder in Centraal Amerika gezien) en het gaat er gestructureerd aan toe (ook opmerkelijk :), zie 1e foto hierboven. Het duurde even voordat ik wist bij welk van de 60 (!) loketten ik mijn kaartje moest kopen. Vervolgens stap je in een luxe dubbeldekker bus (airco, TV, toilet, etc.) en sta je 8,5 uur later in de stad David. De wegen in Panama zijn ´redelijk´ te noemen. De centroamericana vertoont hier en daar wat gaten en scheuren, maar over het algemeen is het goed rijden. De centroamericana is de enige (hoofd)asfaltweg, die van Panama tot aan de grens met Mexico loopt. Er bestaat dus geen andere weg, dan de centroamericana. Je ziet dit ook, als je op de landkaarten kijkt van centraal Amerika, er loopt één weg dwars door alle landen heen naar het Noorden, richting Mexico.

Intussen ben ik erachter dat Panama het centrum van de bankwereld in Midden Amerika is en dat verklaart mede de hoge levensstandaard van dit land. Daarnaast zijn er veel inkomsten door het kanaal. Sinds de jaren ´90 kent Panama een stabiele Democratische regering (met dank aan de Amerikanen) en gaat het land in sprongen vooruit. Costa Rica is bij de toeristen erg bekend en kent een goede PR, echter dat heeft ook nadelen (veel toeristen, hogere prijzen, etc.). In Panama merk je dit (nog) niet. Tóch, enkele jaren geleden is bijv. het plaatsje ´Bougete´ uitgeroepen tot een van de 5 beste plekken ter wereld om te verblijven. Tot die tijd was Bougette een ´slaapdorp´. Maar na deze publikatie is bijv. de landprijs (m2) vier keer zo duur geworden en wordt het dorpje overspoeld door Amerikanen, die in Bougete rentenieren! De verwachting is dan ook dat Panama in de toekomst voor het toerisme niet onder doet tov Costa Rica. En ik kan zeggen, voor een vakantie de moeite waard!

Panama - Isla Tobago 22-09-08

Het eiland Tobago ligt in zee en is makkelijk te bereiken vanaf Panama City. Een ´droomeilandje´, waar je even weg bent uit de drukte van de stad. In het weekend is het hier ´afgeladen vol´, maar door de week is het heerlijk hier. Ik besluit daarom ook op maandag te gaan (ipv bijv. zondag). De boot vertrekt vanaf een schitterende (nieuw aangelegde) boulevard en meert na een boottocht van een klein uur aan op het eiland ´Tobago´. Je loopt zo het witte strand op, waar de stoel met parasol al voor je klaar staan :) Een dagje rust met uitzicht op de hoogbouw van de stad vanuit je luie stoel. De zon is behoorlijk sterk en op het middaguur begeef ik me naar een restaurant in het dorp. De stoel en parasol blijven een hele dag beschikbaar, er is niemand anders die daar ongevraagd gebruik van maakt. Het dorpje ligt tegen een berg aangeplakt, dus het uitzicht is onvoorstelbaar, waar je ook kijkt of staat op het eilandje. Ondanks de parasol (en slecht enkele uren, die ik op het strand heb doorgebracht) heeft de zon genadeloos toegeslagen. gelukkig had ik mijn T Shirt aangehouden :) Een deel van mijn onderbeen is behoorlijk door de zon geirriteerd en rood! Mijn hoofd, de helft van mijn benen en armen is bruin en de rest van het lichaam is Nederlands wit .... :)

Eind van de middag gaat de boot weer terug richting stad. Onderweg zie ik de Walvissen in de verte uit zee opduiken en met een plof weer in het water neerkomen. Augustus t/m Oktober is de jaarlijkse trek van Walvissen en die voert langs Isla Tobago!

Morgen met de bus naar David, een rit van zo´n 6 tot 7 uur ...